DUVI. Diario da Universidade de Vigo
Luns, 04 de novembro do 2013

A tese de Iria Durán permite traducir o nivel de contaminación a unha sinxela escala de cores

A auga da ría de Vigo, ameazada pola contaminación por cobre

Revela que as normativas non proporcionan a protección suficiente a especies tan importantes como o mexillón


ImageDurante moito tempo a contaminación da auga estudábase analizando unha longa serie de substancias, algo imposible de abarcar cando cada ano se crean 2000 mesturas químicas sintéticas novas. A investigadora Iria Durán aglutinou na súa tese de doutoramento toda unha serie de metodoloxías de vangarda coas que non só testar a calidade da auga, senón tamén dotar aos xestores do medio mariño de ferramentas para avaliar o grao de contaminación e conseguir facelo a través dunha linguaxe accesible tanto para as autoridades ambientais como para o público en xeral. Coa súa investigación, Durán logrou resultados que permiten traducir os estudos de contaminación a unha sinxela escala de cores establecida pola Directiva Marco de Augas para todas as masas acuáticas europeas (continentais e costeiras), unha norma que ten como ambicioso obxectivo lograr o “bo estado ecolóxico” de todas as augas en 2015.

Duvi | Vigo
Durante moito tempo a contaminación da auga estudábase analizando unha longa serie de substancias, algo imposible de abarcar cando cada ano se crean 2000 mesturas químicas sintéticas novas. A investigadora Iria Durán aglutinou na súa tese de doutoramento toda unha serie de metodoloxías de vangarda coas que non só testar a calidade da auga, senón tamén dotar aos xestores do medio mariño de ferramentas para avaliar o grao de contaminación e conseguir facelo a través dunha linguaxe accesible tanto para as autoridades ambientais como para o público en xeral.

Coa súa investigación, Durán logrou resultados que permiten traducir os estudos de contaminación a unha sinxela escala de cores establecida pola Directiva Marco de Augas para todas as masas acuáticas europeas (continentais e costeiras), unha norma que ten como ambicioso obxectivo lograr o “bo estado ecolóxico” de todas as augas en 2015. “Varias ferramentas da investigación están pensadas para facilitar a labor dos xestores á hora de interpretar os resultados do estudo de contaminación dunha zona costeira, polo que será de grande utilidade para os encargados de implantar as directivas europeas de augas e de estratexia mariña”, asegura a licenciada en Ciencias do Mar.

As normativas non son axeitadas

Para levar a cabo a investigación, Durán recolleu mostras ao longo de toda a costa norte española, desde o Golfo de Biscaia ata as Rías Baixas, facendo especial fincapé nos portos vascos de Bilbao e de Pasaia e nas rías galegas de Vigo e Pontevedra. Os resultados? Descubrir un “enriquecemento principalmente de cobre e zinc nas augas da ría de Vigo” e que, baseándose na toxicidade destes metais, as normativas de control actuais “non proporcionan un grao axeitado de protección ás especies mariñas, incluíndo algunhas de gran relevancia económica como o mexillón”.

Metodoloxía de vangarda

A investigadora desenvolveu unha “tese clásica” pero empregando metodoloxías de vangarda, para o que tivo que aprender técnicas de química analítica instrumental; química ambiental; técnicas de mostraxe oceanográfica; estatística multivariante; lexislación ambiental galega, nacional e europea e bioloxía da reprodución do ourizo de mar, un dos ensaios biolóxicos máis habituais, que “permite saber se a auga está contaminada ou non incubando nela embrións desta especie, xa que son enormemente sensibles aos contaminantes e poden detectalos a concentracións de partes con billón”, como salienta Ricardo Beiras, director da Estación de Ciencias Mariñas de Toralla (Ecimat) e codirector da tese xunto ao profesor da Universidade de Vigo Óscar Nieto.

Foron seis anos de traballo nos que Durán empregou unha ampla variedade metodolóxica para “poder proporcionar un enfoque integrado da contaminación por metais nas augas costeiras” e cos que conseguiu obter e deseñar “ferramentas axeitadas para a xestión de ecosistemas costeiros, un método de integración de toda a información que agrupe as estacións en función do seu estado, criterios de calidade das augas e principios de avaliación para o bioensaio do ourizo de mar”. Para este estudo, Durán tamén empregou os datos de toxicidade de metais para distintos organismos mariños e a base de datos xerada a partir do traballo de todo o grupo de investigación en Ecotoxicoloxía Mariña durante a última década.
< Ant.   Seg. >

Duvi. Diario da Universidade de Vigo. | Contacta con nós